Teresa

«Babu, là custu est su cafèi po tui.» Sa pipia, cuatur’annus dd’iat apòtu sa cicara de cafèi… pren’e terra… Issu, candu su traballu ddi ‘onat tempus, nci passàt s’ora in s’otixeddu, apabas de domu. Avat’avatu ddu currìat Teresa, sa prus pitichedda e, sigumenti issa puru obìat s’otixeddu suu, su babu dd’iat cuncodrau u corratzeddu béi fàtu, cun s’echiscedda po intrai. S’omini fut amachiàu po custa pipia, no est chi dda stimessat prus de is atras fillas, nd’iat tentu cincui totus femias, ma po custa fut… fut… de prusu e totu. Aintr’e s’otixeddu dd’iat postu ua cascìta acovecàda chi fadìat de mésa, sa pipia giogàt cun cicareddas bècias e spistoradas e aprontat su cafèi po su babu: ddi ‘etat terra niedda e si dd’onàt cument’e sa mellus cosa. «Cument’est, saborìu?» A issu ddi praxìat su giogu: pigàt sa cicara, si furriàt pabas de pressi, ghetàt sa terra in s’atra mãu, si torrat a girài e bufàt cun gustu: «Balla! Depu nai ca est sempiri de prus saborìu, brava Teresa.» Sa pipia pigàt sa cicara buida e torràt a giogài in s’otixeddu suu a fai s’otuana prexada cument’e ua pasca, ca su babu iat agradessiu su cafèi suu. Totu su pisu, de frutas o de froris chi ddi passànt in mãus, issa ddu prantàt, cumenti dd’iat amostau su babu, e cuncunu pigàt puru, po su prexu suu e de totu sa familia. Narànt «Custa pipia pòtat su poddixi bidri, poita ca su chi prantàt nascìt cument’e chi siat cuntentu de nasci prantau de sa pipia.» Si ndi pesàt a chitzi Teresa e si fadìat arregolli de s’aiaia a primu missa. Fiat sutzediu ca unus cantu mesis primas si ndi fut scidàda a cropu e iat biu s’aiaia bistendusì, crocàt in s’aposentu cun issa, sa familia fiat manna, no tenìant aposentus bastantis po totus: «Abì depit andai aiaia?» « Dromi sa pipia, sighi a dromì ca no est ancora ora de ti ndi pesài.» «M’arregollit? Andu deu puru.» Dd’iat nau stupendindi de asut’e is mantas e pighendu su bistireddu suu, no dd’impotàt a bì depiat andai s’aiaia, bastat chi dd’essat arregòta. E a issa ddi fut benìu amarolla a dd’agiudai a si bistì e dd’arregolli, po no ndi sciumbullai is atrus prangendu. Su piziòri de s’airi de su  chitzi dda fadìat tremi, s’iat strintu a sei su sciallixeddu chi dd’iat postu s’aiaia in pabas e si fut acòstada prus acanta de issa po si fai callenti. Sa femia tenìat in cresia ua cadìra allogàda anant’e sa statua de Nosta Sennora cun su Santu Pipiu in bratzus, e ingúi si fiant ingenugadas. Sa pipia fut spantada de totus cussa candebas allutas chi fadìant luxi bella a tottu sa cresia, ddi ponìat crosidadi e is “poita?” si currìant una avat’e s’atra. «Sstt- dd’iat fatu s’aiaia cun cu ‘idu in is murrus- candu torraus a domu aiaia ti spricat totu, imou abarra bona bona e citida, chi nou s’arratori si nàrat cosa.» Si fut citida Teresa e no nd’iat cabau ogu nudda de sa statua de Nosta Sennora ...